W 1946 r. Dejmek trafił do Teatru Wojska Polskiego w Łodzi i jednocześnie studiował jako wolny słuchacz w PWST. W 1949 r. zorganizował warsztaty teatru socrealistycznego, zakończone premierą sztuki „Brygada szlifierza Karhana”, inaugurującą działalność Teatru Nowego, którego dyrekcję objął w 1950 r. i sprawował przez 12 lat. Reżyserując spektakle, np. „Święto Winkelrieda”, „Żywot Józefa”, „Noc listopadową” czy „Akropolis”, sięgał po teksty Platona, Arystofanesa, Szekspira i Czechowa. W 1962 r. został dyrektorem Teatru Narodowego w Warszawie, gdzie wsławił się brzemiennym w skutki wystawieniem „Dziadów” 25 listopada 1967 r. Sztukę zdjęto z afisza w marcu 1968 r., a Dejmka zwolniono ze stanowiska.
Sztuki Gombrowicza i Mrożka
W latach 1969–1973 reżyser pracował za granicą, a w latach 1974–1979 ponownie kierował Teatrem Nowym, wystawiając m.in. sztuki Gombrowicza i Mrożka. W latach 1981–1995 pełnił funkcję dyrektora Teatru Polskiego w Warszawie, był krótko szefem ZASP-u oraz działał jako poseł i minister kultury. Do teatru powrócił w 1997 r. W 2001 r. po raz ostatni pojawił się w Łodzi, gdzie reżyserował „Sen Pluskwy”. Dejmek zmarł w Warszawie na miesiąc przed przygotowywaną premierą „Hamleta”, spoczął na cmentarzu na Dołach. Od 2008 r. Teatr Nowy w Łodzi nosi jego imię.
