Wspólnie z mężem Konstantym walczyła w bitwie pod Dobrą 24 lutego 1863 r., gdzie oddział powstańczy Józefa Dworzaczka, liczący ok. 300 osób, został otoczony i rozbity przez wojska rosyjskie. Pomimo dwóch kontrataków polskich kosynierów walka zakończyła się klęską powstańców. Dwudziestoczteroletnia wtedy Maria do końca broniła sztandaru podarowanego powstańcom przez łódzkie kobiety, walczyła kosą i przy pomocy rewolweru, mimo że miała troje dzieci i była w kolejnej w ciąży. Okrążona przez Kozaków, ostatecznie zginęła w tej heroicznej walce, zakłuta bagnetami. Ciężkie rany odniósł także Konstanty, który trafił do łódzkiego lazaretu. Nikt nie potrafił powiedzieć mu o śmierci Marii. Rosjanie zażądali od rodziny wysokiego okupu za wydanie jej zmasakrowanego ciała. Jak pisano: „W otwartej trumnie – w starym ojców dworze leżały jej zwłoki. Zapalone gromnice, naokół szlochająca rzesza”.
Mieszkańcy Łodzi szykowali się do pogrzebu powstańców zmarłych w wyniku poniesionych ran. Wraz z nimi miano pochować także Marię. Bicie kościelnych dzwonów usłyszał ranny Piotrowicz w szpitalnej sali. Gdy powiadomiono go, że to również pogrzeb Marii, dostał ataku serca i zmarł na rękach żony powstańczego naczelnika miasta Józefa Zajączkowskiego. Maria i Konstanty Piotrowiczowie spoczęli w rodzinnym grobowcu na Starym Cmentarzu w Łodzi. Ich mogiłę zdobią dwie skrzyżowane kosy.
