Helena Gałek pytana o to, dlaczego wybrała wiolonczelę, odpowiada z rozbrajającą szczerością: „Nie wiem”. W jej przypadku muzyka nie była wyborem, lecz naturalnym środowiskiem. Jako dziecko nie zdawała sobie sprawy, że istnieją inne szkoły niż muzyczne. Podczas gdy rówieśnicy bawili się na podwórkach, ona dorastała w kuluarach, obserwując osiem lat starszego brata przy fortepianie i saksofonie oraz tatę grającego na perkusji.
Choć podczas egzaminów w grę wchodził fortepian, a nawet perkusyjne tradycje ojca, to właśnie wiolonczela stała się jej głosem. Instrumentem, który – jak się później okazało – pozwolił jej połączyć klasyczne wykształcenie z domową pasją do jazzu i alternatywy.
Z Torunia przez Poznań do Łodzi
Jej edukacyjna droga prowadziła przez Toruń i Poznań, ale to Łódź stała się miejscem, w którym jej artystyczna tożsamość w pełni rozkwitła. – Łódź to miasto kultury, którego tożsamość budują film, sztuka oraz wyjątkowa architektura postindustrialna. To jest dokładnie to, co mnie interesuje – przyznaje stypendystka.
To dopasowanie nie jest przypadkowe. Helena unika zamykania się w „małym boksie” perfekcyjnie wyćwiczonych oktaw. Zamiast tego szuka syntezy sztuk. Gdyby nie muzyka, dziś prawdopodobnie oglądalibyśmy ją na deskach teatru (w którym grała jako dziecko) lub na bieżni lekkoatletycznej. Ta wszechstronność procentuje – wiolonczelistka chętnie angażuje się w projekty międzybranżowe, takie jak „Ataki” Teatru Tańca, gdzie muzyka Huberta Polańskiego wykonywana jest na żywo w dialogu z ruchem.
Uznanie na arenie międzynarodowej
Dorobek artystyczny wiolonczelistki obejmuje liczne sukcesy w konkursach ogólnopolskich i międzynarodowych, zarówno w kategoriach solowych, jak i kameralnych. Laureatka była nagradzana w tak znaczących ośrodkach kultury jak Praga, Ateny, Moskwa, Belgrad, a także Warszawa, Elbląg, Zielona Góra czy Łódź. Jej profesjonalizm potwierdza dwukrotne objęcie funkcji koncertmistrzyni wiolonczel w European Youth Orchestra Academy w Mannheim (2023, 2024) oraz udział w projekcie Orchestra4Young pod dyrekcją Adama Sztaby.
Występy artystki odbywały się w prestiżowych salach koncertowych, m.in. w warszawskich Łazienkach Królewskich i Zamku Królewskim, Europejskim Centrum Muzyki Krzysztofa Pendereckiego w Lusławicach, a także w szwajcarskim Centrum Kulturalno-Kongresowym w Luzern czy Centrum Yehudi Menuhina w Bernie. Istotnym elementem jej postawy jest również zaangażowanie społeczne. Jako wolontariuszka wspierała festiwale Tofifest w Toruniu oraz Festiwal Muzyki Filmowej w Krakowie, a także brała udział w koncertach Ukraińskiej Orkiestry Symfonicznej Nadiia pod batutą Jerzego Dybała.
Klasyka? Tak, ale bez „pogrzebowej” powagi
Helena Gałek nie lubi określenia muzyka „poważna”. Przywołując słowa legendarnego Yo-Yo My – „Na scenie nie można być pesymistą” – dodaje, że nadmierna powaga to bariera, która nie pozwala słuchaczom naprawdę poczuć tej wyjątkowości.
- ZOBACZ TAKŻE: Visual Concert powraca do Atlas Areny. To podróż przez świat natury, kultur i architektury
Choć jej CV imponuje listą konkursowych laurów, ona sama podchodzi do nich z dystansem. Traktuje je jako narzędzie rozwoju i okazję do poszerzenia repertuaru, a nie cel sam w sobie. Prawdziwe „sacrum” odnajduje w kameralistyce. To właśnie w małych składach, w bezpośredniej wymianie energii i emocji z innymi twórcami, widzi największą wartość swojego zawodu.
