Łódzki marzec 1968. Niezadowolenie społeczne i strajki studentów

Kilka lat po fali politycznej odwilży i pewnej liberalizacji życia społecznego po 1956 r. powrócił polityczny marazm, a kurs komunistycznej władzy ponownie się radykalizował. Końcówka lat 60. XX w. przyniosła zdarzenia, które obnażyły słabość i stagnację gospodarczą. Rosło społeczne niezadowolenie wywołane trudnościami codziennego życia.

Łódź. Niezadowolenie społeczne i strajki studentów w marcu 1968
Łódzki protest przed gmachem Biblioteki Uniwersytetu Łódzkiego w marcu 1968 r.
3 фото
Łódź. Niezadowolenie społeczne i strajki studentów w marcu 1968
Łódź. Niezadowolenie społeczne i strajki studentów w marcu 1968
ДИВІТЬСЯ
ФОТО (3)

W 1950 r. dyrektorem Teatru Nowego w Łodzi został Kazimierz Dejmek – pracował tu 12 lat, realizując serię interesujących spektakli. W 1962 r. objął stery Teatru Narodowego w Warszawie, gdzie zasłynął inscenizacją „Dziadów” Adama Mickiewicza. Premiera spektaklu, która odbyła się 25 listopada 1967 r., rozpaliła antyradzieckie nastroje. Sztukę zdjęto z afisza, co wywołało falę protestów, głównie w środowiskach studenckich. 

  • ZOBACZ TAKŻE: Życie studenckie w Łodzi za PRL. Juwenalia, kawiarnie, godziny w bibliotece i strajki

Te niepokoje oraz brutalne represje ze strony władzy poprzedziły niejako wydarzenia marcowe 1968 r. Dejmka usunięto z partii i zwolniono ze stanowiska. 19 marca 1968 r. podczas spotkania z aktywem partyjnym Władysław Gomułka wskazywał na „obce wpływy i wrogie elementy” tych wystąpień, co uruchomiło antysyjonistyczną nagonkę. Najpierw w tle pojawiła się wojna Izraela w 1967 r. z państwami arabskimi, wspieranymi przez ZSRR, ale bardzo szybko akcja pod hasłem: „Studenci do nauki, pisarze do piór, syjoniści do Syjonu!” przybrała zdecydowanie antysemicki charakter z wzywaniem do opuszczenia kraju przez tzw. nacjonalistów żydowskich. 

Protesty w Łodzi

Łódź, podobnie jak Warszawa i inne ośrodki akademickie, zareagowała na te naciski i stała się areną wystąpień studentów. Docierające do Łodzi informacje o wydarzeniach w stolicy, czyli brutalnym rozpędzeniu wiecu studentów warszawskich, mocno poruszyły środowisko łódzkie. 

11 marca 1968 r. studenci rozpoczęli akcję protestacyjną, a 12 marca przed gmachem biblioteki uniwersyteckiej odbył się wiec z udziałem ponad tysiąca osób, na którym przyjęto rezolucję „Do społeczeństwa Łodzi”. Protestowano przeciw antagonizowaniu środowiska studenckiego i robotniczego oraz nierzetelnemu informowaniu społeczeństwa o wypadkach w Warszawie. W kolejnych dniach miały miejsce dalsze wystąpienia i prowokacje, które kończyły się interwencjami sił porządkowych i zatrzymaniem „prowodyrów chuligańskich zajść”. Wystąpieniom studenckim towarzyszyła, podobnie jak w stolicy, rozpętana przez radykalne  kręgi partyjne nagonka antysyjonistyczna i antysemicka.

ДИВІТЬСЯ ТАКОЖ