Sytuacja na rynku pracy stała się dramatyczna, wobec czego administracja państwowa podjęła działania w zakresie pomocy społecznej. W roku 1991 r. Łódź i całe ówczesne województwo łódzkie zostały włączone do obszarów o szczególnym zagrożeniu wysokim bezrobociem. Środki finansowe, które napłynęły w wyniku tej decyzji, przeznaczono głównie na aktywne formy zwalczania bezrobocia, co w pewnej mierze ograniczyło jego rozmiary, ale nie zachowały dawnej struktury zatrudnienia.
Dryfująca Łódź
Należy jednak wyraźnie podkreślić, że ani miasto, ani region nie otrzymały od państwa pomocy, która umożliwiłaby zrównoważoną restrukturyzację gospodarki. Nie powstał żaden rządowy plan modernizacji przemysłu lekkiego, w tym włókienniczego, tak jak miało to miejsce np. w przypadku górnictwa. Transformacja gospodarki Łodzi odbywała się przede wszystkim siłami lokalnymi, dzięki mobilności i przedsiębiorczości mieszkańców, ale pod silną presją zapaści ekonomicznej. Przed przystosowaniem gospodarki do warunków rynkowych widać było przeciwstawne tendencje zatrudnienia w dwóch sektorach własnościowych. Prywatyzacja przedsiębiorstw sektora publicznego rozpoczęła się w drugiej połowie 1990 r. Proces ten nie przebiegał w jednostajnym tempie, najwięcej zmian zaszło w pierwszym okresie, a potem było widać już wyraźne spowolnienie.
Reszta tekstu znajduje się poniżej.
