W 1949 r. ukończył Wydział Aktorski Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej z siedzibą w Łodzi i w czasie studiów występował w Teatrze Wojska Polskiego. Był współzałożycielem Teatru Nowego w Łodzi, gdzie grał przez całe życie, a dwukrotnie, w latach 1962–1964 oraz 1980–1986, pełnił funkcję dyrektora i kierownika artystycznego. W kinie powojennym zagrał kilkanaście drobnych ról, głównie w filmach wojennych, m.in. w obrazach Jerzego Kawalerowicza, Jerzego Passendorfera i Jerzego Hoffmana, a także w serialach telewizyjnych „Życie na gorąco” w reż. Andrzeja Konica czy „Znak orła” Bohdana Poręby. W latach 1950–1974 występował w słuchowiskach Teatru Polskiego Radia, a do 1987 r. – również w spektaklach Teatru Telewizji.
- ZOBACZ TAKŻE: Kultura w okresie PRL. Ponad 30 kin w mieście, oscarowa produkcja, Rockowisko i więcej
Wojciech Pilarski pochodził z zasłużonej dla Łodzi rodziny aktorskiej. Był synem aktora Józefa Pilarskiego (1893–1972), który w 1923 r. zorganizował w sali stołówki zakładów Izraela Poznańskiego przy ul. Ogrodowej Teatr Popularny, w którym grał i był dyrektorem. Po wojnie zasłynął tytułową rolą w spektaklu „Brygada szlifierza Karhana” w reż. Kazimierza Dejmka, inaugurującym w 1949 r. działalność Teatru Nowego w Łodzi – Pilarski pracował tu razem z synem, który dwukrotnie kierował tą placówką. Wojciech Pilarski zmarł w Warszawie 20 czerwca 1988 r., został pochowany na Starym Cmentarzu w Łodzi.
